Każdy z nas nosi w sobie opowieści, których nie napisał zupełnie sam – przejęte od rodziny, od kultury, często na temat tego, co „powinno się robić”, kim „powinno się” być czy jaka jest natura świata. Żyjemy według nich, często nawet nie wiedząc, że to tylko jedna z możliwych wersji.

W terapii przyglądamy się tym historiom razem. Czasem wystarczy zmiana jednego słowa w opowieści o sobie lub świecie, żeby otworzyć zupełnie inną perspektywę – albo poczuć realną ulgę.

Pracuję w nurcie systemowym z elementami ACT (terapii akceptacji i zaangażowania). Oznacza to, że nie patrzymy na Twoje trudności w oderwaniu od kontekstu – tylko badamy relacje, role i obszary życia, w których te trudności powstają i się utrzymują. Szukamy wzorców myślenia, czucia, działania, w które wpadasz automatycznie. Coraz częściej na sesjach pytam też o to, co mówi ciało – bo napięcie, ból czy zmęczenie to też język, którym opowiadasz swoją historię, nawet jeśli o tym nie mówisz wprost.

Celem takiej pracy jest poszerzenie Twojego wyboru – byś mógł/mogła działać w zgodzie z tym, co dla Ciebie naprawdę ważne.

Nie musisz się do niczego przygotowywać. Nie musisz wiedzieć, od czego zacząć. Wystarczy, że przyjdziesz, by porozmawiać.
Osoby, które do mnie trafiają, mówią, że czują się tu bezpiecznie. Że mogą mówić bez obawy o ocenę.

Wierzę, że człowiek potrafi się uczyć i zmieniać – jeśli tylko powstaną do tego optymalne warunki. Terapia pomaga ich szukać,
je stwarzać. Ale terapia to nie tylko zmiany. To też miejsce, w którym można nauczyć się być dla siebie łagodniejszym/łagodniejszą – wobec tego, co jest, tu i teraz.